زندگی از نوع دوم

زندگی از نوع دوم...

برف نو! برف نو! سلام! سلام!بنشین، خوش نشستهای بر بامپاکی آوردی ای امید سپیدهمه آلودگیست این ایامراه شومیست میزند مطربتلخواریاست میچکد در جاماشکواریست میکشد لبخندننگواریست میتراشد نامشنبه چون جمعه، پار چون پیرارنقش هم رنگ میزند رساممرغ شادی به دامگاه آمدبه زمانی که برگسیخته دامره به هموار جای دشت افتادای دریغا که برنیاید گامتشنه آن جا به خاک مرگ نشستکاتش از آب میکند پیغامکام ما حاصل آن زمان آمدکه طمع برگرفتهایم از کامخامسوزیم الغرض بدرودتو فرود آی برف تازه سلام + نوشته شده در جمعه چهاردهم بهمن ۱۴۰۱ ساعت 3:33 توسط مختار عبدالهی زندگی از نوع دوم...

یادم بهمن بود. درست سالش و یادم نمیاد پنجم ابتدایی بودم. صدای من خوب نبود. به زور و پارتی داداش رفتم تو گروه سرود مدرسه.اینقدر صدام بد بود که از معلم قول گرفتم فقط لبهام و تکون بدم. مسابقه بود و رفتیم شرکت کردیم. منم طبق قولم فقط لب تکون دادم. دوم استان شدیم. یادم جایزه که داشتن بهمون میدادن اون یارو که جایزه رو داد من و صدا کرد و به معلممون گفت من تو کل اجرا شما فقط این بچه رو نگاه میکردم. منو میگفت.گفت خیلی با احساس میخوند. تنها بچه ای بود که حسش درست بود و اون و دوس داشتم و یکی از دلایلی بود که به گروه شما رای دادم. حتما با این بچه بیشتر کار کن.هر وقت بهمن میشه یاد این خاطره میفتم + نوشته شده در شنبه پانزدهم بهمن ۱۴۰۱ ساعت 0:17 توسط مختار عبدالهی زندگی از نوع دوم...

اینک موجِ سنگینگذرِ زمان است که در من میگذرد...در گذرگاهِ نسیم سرودی دیگرگونه آغاز کردمدر گذرگاهِ باران سرودی دیگرگونه آغاز کردمدر گذرگاهِ سایه سرودی دیگرگونه آغاز کردم.□من برگ را سرودی کردمسرسبزتر ز بیشهمن موج را سرودی کردمپُرنبضتر ز انسانمن عشق را سرودی کردمپُرطبلتر ز مرگسرسبزتر ز جنگلمن برگ را سرودی کردمپُرتپشتر از دلِ دریامن موج را سرودی کردمپُرطبلتر از حیاتمن مرگ راسرودی کردم. + نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم بهمن ۱۴۰۱ ساعت 16:55 توسط مختار عبدالهی  |  زندگی از نوع دوم...